Everyday life, whining

ผมต้องขออภัยสำหรับผู้อ่านที่ได้เข้ามาอ่านสิ่งต่อไปนี้ที่ผมจะกล่าวถึง

ไม่ว่าจะผ่านจากเส้นทางใดมาสู่พื้นที่ในพื้นเสมือนจริง

(หากคุณไม่นับเลข 0 และ 1 บน harddrive เป็นที่อยู่

ของมันก่อนที่คุณจะปิดหน้าต่างนี้ทิ้ง)

ผมเองมีเรื่องอยากจะบอกกล่าวออกไปมากมาย

แต่ ณ เวลานี้ขอยกเพียงเรื่องนี้เรื่องเดียวเท่านั้น

ในวัยที่เด็ก (ย้อนไปเมื่อหลายปีก่อนจะเขียนข้อความนี้)

ผมคิดเสมอว่าผมและคนอีกมากมายจะเข้าใจกันได้มากขึ้น

"เมื่อเราเติบโตขึ้น"

ผมคงจะเรียนรู้และเข้าใจในความรู้สึกแบบที่คนอื่นรู้สึก

แล้วตัวผมยังขาดไปในเวลานั้น ผมคาดการณ์ว่าเวลาจะช่วยให้ผมพบเจอ

และซึมซับเอาความนึกคิดและมุมมอง ที่ผมยังโหยหาจะเข้าใจมัน

เพื่อจะเข้าใจผู้อื่นมากขึ้น และเข้าใจตัวผมเองมากขึ้น

แน่นอน มันเป็นไปตามที่ผมคาดไว้ เวลาที่ผ่านไปทำให้ผมพบมุมมอง

และความรู้สึกมากมาย แต่มันก็เป็นไปดังที่คาดไว้ทั้งหมด

เหมือนกับเวลาได้รวบรวมเอาประสบการณ์ต่างๆไว้ในตัวผม และผู้คนอีกมากมาย

หากแต่มันก็มากมายจนราวกับต้องใช้เวลาทั้งชีวิตในการอธิบายความรู้สึก

ที่เกิดขึ้นในพริบตา มันยากที่จะกลั่นความเข้าใจนั้นออกมาเป็นการสื่อสาร

ผมพูดน้อยลง ไม่ใช่ว่าผมใช้เวลาพูดคุยกับคนที่รู้จักกันน้อยลง

แต่ผมพูดถึงความรู้สึกนึกคิดน้อยลง ผมกลบมันด้วยเรื่องราวอันแสน

จะธรรมดาในชีวิตประจำวัน งาน เหตุการณ์บ้านเมือง มุขตลก และการหยอกล้อ

น่าแปลกที่สิ่งเหล่านี้ใช้เวลาอันน้อยนิดที่จะถ่ายทอดใ้ห้เข้าใจในทางเดียวกัน

แต่ในทางกลับกันสิ่งที่เอ่อล้นอยู่ไม่สามารถจะเรียบเรียงให้สั้นและกระชับได้เลยปริมาตรที่มากขึ้นนั้น

ไม่ได้มีผลต่อรูปลักษณ์ภายนอกเลย ผมยังคงเ็ป็นคนเดิมอยู่

ทุกคนล้วนมีร่างกายแบบเดิม เราต่างพูดคุยและทำความเข้าใจกันในลักษณะเดิม

สิ่งที่ผมเห็นอยู่เมื่อพบเจอผู้ที่ผ่านเข้ามาใหม่ในชีวิตนั้น คือสิ่งที่เค้าเป็นอยู่ แต่ก็เพียงแค่นั้น

หลังร่างกายนั้นอาจจะเป็นเงาขนาดมหึมาที่พร้อมจะให้ใครซักคนเปิดทางให้แสงสว่างสาดเข้าไป

ผมเดาไม่ได้ว่าในดวงตาที่ร่าเริงของคนมากมายนั้น ด้านหลังนั้นอาจจะกักเก็บอะไรไว้

 ผมมองลึกกว่านั้นไม่ได้ เพราะหากผมทำได้ผมคงเข้าใจ คุณคงเข้าใจ ทุกอย่างบนโลกอาจเปลี่ยนไป