Everyday life, whining

สวัสดีครับในคืนวันที่ 10 เมษายน

คงจะเป็นวันที่โกลาหลน่าดู สำหรับชาวกรุงเทพฯ ที่เดินทางบนท้องถนนวันนี้

แต่าสำหรับผมที่อยู่แห้งๆกับบ้านทั้งวัน จะโกลาหลกเห็นจะมีแต่ในจอโทรทัศน์นี่แหละครับ

หลังจากการชุมนุมแรมเดือนของกลุ่มคนไทยใส่้เสื้อสีแดง...

วันนี้ความรุนแรงจากการปะทะก็ได้ปะทุขึ้น

สร้างความทุกข์ร้อนทั้งทหาร ผู้ชุมนุม และประชาชนทั่วประเทศ

ที่ว่าทั่วประเทศเพราะ คงมีหลายๆท่ายคอยติดตามข่าวสารอยู่เนืองๆ

ไม่ว่าจะเป็นการชื่นชม ด่าทอ โมโห หรือดีใจ กันอยู่หน้าโทรทัศน์

แต่ว่าต้นเหตุของเรื่องพวกนี้ มันมาจากไหนกันนะ

ที่พอจะเล็งเห็นก็คงจะเป็น "อุดมการณ์" และ "แรงศรัทธา"

ถ้าพูดถึงตัวผมเองก็คงไม่มีทั้งสองอย่างที่กล่้าวมา

แต่กำลังสงสัยกับการรวมตัวกันด้วยสิ่งเหล่านี้

แล้วก็สร้างเหตุการณ์ความรุนแรง ตามแรงศรัทธาของแกนนำ

ว่าแกนนำผู้เป็นดั่งผู้ชี้นำทั้ังหลาย ไม่ว่าจะสีใดก็ตาม

ได้ออกมารับผิดชอบต่อความสูญเสียที่เกิดขึ้นบ้างไหม

หรือใช้ผู้ที่หลงไหลในอุดมการณ์ และมอบความศรัทธาให้ เป็นแค่เบี้ย

เพียงแค่สั่งการบนเวทีการชุมนุม เหมือนเดินหมากที่จะตายก็ช่างเพื่อชัยชนะ

ซึ่งชัยชนะก็คงไม่พ้นผลประโยชน์ในปัจจุบันอนาคต ของท่านแกนนำต่างๆ

ในเหตุผลข้อนี้คนไทยทุกคนก็น่าจะมองเห็น

แต่กลับนำศรัทธามาเบียดบังข้อเหตุผลที่ไม่ควรมองข้าม

ผลปรากฎจึงน่าสลด อย่างที่ได้เห็นกัน

มาถึงตอนนี้ก็คงแก้ไขอะไรไม่ได้ คงจจต้องปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไป

จะให้ปลุกระดมคนมาใส่เสื้ออีกกี่สีไปห้ามปรามก็คงไม่ไหว

ทำได้ก็แค่เพียง เรียนรู้ข้อผิดพลาด และ หลีกเลี่ยงมัน อย่างที่เคยๆเรียนกันมาในวิชาประวัติศาสตร์ครับ :(