Everyday life, whining

เป็นได้ไหมที่การรับข้อมูลของเรานั้นได้ทำร้ายเรา?
ย้อนกลับไปในวัยเด็ก จอสี่เหลี่ยมเครื่องน้อยของครอบครัวที่พึ่งเริ่มต้น
มันรับสัญญาณฉายออก เป็นสิ่งเร้าให้เราวิ่งตาม ของเล่นของใช้ต่างๆนาๆ
กระตุ้นต่อมความอยากได้อยากมีให้หลั่งสารเคมีทางจิตให้อิจฉา
เติบโตมา ก็มีจอสี่เหลี่ยมอีกจอหนึ่งที่รับข้อมูลผ่านสายโทรศัพท์มาร่วมด้วยช่วยกันกระตุ้น

ข้อมูลมากมายทะลักล้น ปูดปลิ้น ไหลเข้าไปในกบาลใหญ่ๆและสมองน้อยของผมผ่านหู ผ่านตา
เมื่อถึงจุดหนึ่งของชีวิต ผมอยากเป็นนักดนตรีมันก็ช่วยให้ผมหลงอยู่ในกีตาร์ราคาแพงบนหน้าจอ
ถึงแม้มือจะกำกีตาร์ราคาเหมาะสมสำหรับผู้เริ่มต้นดาดๆ อย่างผม

หรือเมื่ออยากจะเป็นนักแทนนิส ไม้แทนนิสคันงามบนจอก็ทำให้ผมหลงคิดว่ามันจะทำให้ผมสำเร็จ
บรรลุในวิชาการกีฬา อย่างใจปรารถนา ไม่เหมือนไม้ระดับเริ่มต้นในมือ

นี่เป็นแค่งานอดิเรกที่มันเข้ามาเกี่ยวข้อง แล้วชีวิตประจำวัน จะเป็นอย่างไร
กองเสื้อผ้าถูกโกยออกมาจากตู้เมื่อถึงเวลาที่หน้าจอมันกำลังบอกผมอ้อมๆว่าผมนั้นล้าหลังไปแล้ว
กองของเล่นวัยเด็กที่ถูกหมักหมมหลังจากมันไม่ทันสมัยยังคงนอนนิ่งอยู่เช่นกัน
พร้อมกันกับพิพิธภัณฑ์โทรศัพท์เคลื่อนที่เครื่องแล้วเครื่องเล่าที่ถูกแซงหน้าด้วยน้องๆของมันที่พึ่งคลอดมาทุกๆเดือน
จะเป็นกี่เวลาหลังอาหารผมก็ไม่ทราบที่ความรู้สึกมีไม่พอมันเข้ามาวุ่นวาย
จิตใจก็วุ่นวิ่นไปกับการหาเงินมาบำเรอความต้องการบ้าบอๆ ที่ยังคงกระหายอยู่ทุกเวลาที่ขาดไป

คงจะเหมือนร่างกายที่ขาดน้ำกระมัง หากอยากจะหลุดออกจากควา่มทรมานคงมีเพียงสองทาง

ดื่มด่ำต่อไป ไม่ก็ ตาย...