untitled
posted on 17 Nov 2010 20:50 by blockblogboxหากใครหลายๆคนใช้ชีวิตอยู่เ้พื่อชัยชนะที่ขวนขวายให้ได้มา
และต้องวิ่งหลบจากความพ่ายแพ้ที่ถาโถมดังคลื่นลูกใหญ่ แต่คงไม่ใช่'ผม'
ความพ่่ายแพ้นั้นสำหรับผม มันอาจจะไม่ได้เป็นมิตรนัก
เพราะผมก็ไม่ค่อยอยากสุงสิงกับมันสักเท่าไร แต่เมื่อต้องอยู่ร่วมกัน
ภายในใจก็ยังรู้สึกเจ็บปวดอยู่ลึกๆ
หากว่าพ่ายแพ้นั้นไม่แย่ไป และชัยชนะนั้นไม่อาจจะทำให้ผมรื่นรมย์
การมีชีวิตที่ซ้ำเดิม จะมีค่าอะไร?
ทุกสิ่งที่ผ่านมา ก็ขาดกลไลของแรงจูงใจที่จะใช้ชีวิต
แล้วมันจริงหรือ? ที่ผมต้องถูกขับเคลื่อนด้วยผลลัพธ์?
มันช่างไม่จริงเลย....
ใช่แล้ว! หัวใจผมสูบฉีดเลือดเพื่อสิ่งที่อยู่ก่อนหน้าเส้นชัย
ก่อนหน้าคำตัดสิน ก่อนหน้าเสียงแห่งความดีใจ หรือหยดน้ำแห่งความเศร้า
เหมือนนักวิ่งที่ออกตัววิ่ง จวนจะถึงเส้นชัย
สายตาถูกบีบให้ทอดไปเพียงด้านหน้า
ไม่อาจรับรู้ว่าตอนนี้จะ้อยู่ตำแหน่งใด
แต่เมื่อผ่านพ้นเส้นชัย ฝีเท้าก็กลับหยุดนิ่ง
เหมือนแม่ค้าที่กำลังเม้มปากแน่น และเงี่ยหูฟังเสียงวิทยุ
มือที่เปียกชุ่มกำลังกำแผ่นลอตเตอร์รี่
แต่เมื่อผลลัพธ์ของครึ่งเดือนนี้ได้ถูกประกาศออกมา คนส่วนใหญ่ก็รู้ว่าตนนั้นหมดหวัง
เหมือนหัวขโมย ที่หยิบฉวยเอาสินค้าและกำลังหลบหนี
ความวิตกกังวลต่างๆนาๆ ทำให้เขาตื่นตัว
แต่เมื่อหลบพ้นทุกสายตา ความรู้สึกนั้นก็จากไป...
มันคือความรู้สึกของผู้ต้องหา ที่กำลังจะถูก "พิพากษา"
จาก สิ่งใด คนไหน สังคมใด
ความรู้สึกนั้นเป็นดังกระแสไฟ ที่ไหลผ่านไปสู่หัวใจและยังทำให้มันเต้นต่อไป
เพื่อทำให้ผมมีชีวิตอยู่ต่อไป.....
แต่มันก็น่าัขันเช่นกัน... แม้แต่ความรักนั้น ผมก็มีเพียงผ่านเพื่อช่วงเวลาเดียวกัน
คำหวานร้อยพันที่ร่วงหล่นลงมา ช่วงเวลาต่างๆที่ผ่านพ้นร่วมกัน
เพียงรอคอย เพียงเพื่อคำ 'ตัดสิน' ของเธอ และจากนั้นก็ผ่านพ้นไป
#1 By DnnE...zZz on 2010-11-17 21:15